Nieuwspagina Aandacht voor Lopen
@aandachtvoorlopenDag van de Podotherapeut: waarom ik na 25 jaar nog steeds graag podotherapeut ben
Door Simone Arendse-Bosch, podotherapeut bij Aandacht voor Lopen
Op 8 oktober is het de Dag van de Podotherapeut. Een mooi moment om eens stil te staan bij mijn vak. Inmiddels werk ik zo’n 25 jaar als podotherapeut en ondanks alle veranderingen doe ik dat nog steeds graag.
Het vak is in die jaren veranderd, de zorg is veranderd en ikzelf natuurlijk ook. Wat ik misschien wel steeds meer ben gaan waarderen, is hoeveel verschillende kanten mijn werk inmiddels heeft.
De ene dag zit ik in de behandelkamer en probeer ik samen met iemand te ontdekken waar een klacht vandaan komt. Op een ander moment ben ik bezig met ontwikkelingen binnen onze praktijk, overleg ik met andere zorgverleners of denk ik mee over hoe we de zorg in onze regio beter met elkaar kunnen verbinden.
Juist die afwisseling vind ik leuk.
Mijn vakkennis gebruik ik daardoor niet alleen voor de persoon die tegenover me zit, maar ook steeds vaker achter de schermen. En eigenlijk komt daar steeds dezelfde nieuwsgierigheid terug: wat speelt hier, hoe hangen dingen met elkaar samen en waar kunnen we iets verbeteren?
Ik trek graag lijntjes tussen losse puntjes. Blijkbaar doe ik dat niet alleen bij het onderzoeken van een bewegingsklacht, maar ook daarbuiten.
Het begon ooit met een likdoorn
Mijn interesse in podotherapie ontstond tijdens de opleiding tot pedicure. Iemand kwam bij mij met een pijnlijke likdoorn. Ik behandelde die en diegene liep daarna een stuk prettiger de deur uit.
Mooi toch? Je doet iets en iemand heeft direct minder pijn.
Maar bij mij kwam al snel de volgende vraag: waarom zat die likdoorn daar eigenlijk? Want je kunt een likdoorn weghalen, maar als de druk op die plek hetzelfde blijft, is de kans groot dat hij weer terugkomt. Dus waar kwam die druk vandaan? En kon je daar misschien iets aan veranderen?
Mijn docent merkte die nieuwsgierigheid blijkbaar ook op en adviseerden me om eens bij Fontys in Eindhoven te gaan kijken bij de opleiding Podotherapie.
Dat bleek een goede tip. Want juist dat zoeken naar het verhaal achter een klacht paste bij mij. Niet alleen kijken naar wat er pijn doet, maar vooral proberen te begrijpen waarom.
En als ik er nu op terugkijk, is dat eigenlijk nog steeds de rode draad in mijn werk.
Een eigen praktijk met een eigen visie op zorg
Na mijn opleiding heb ik bij mijn toenmalige werkgever ontzettend veel geleerd. Maar ik ontdekte daar ook hoe ik zelf graag wilde werken:
Ik wilde tijd hebben voor mensen.
Tijd om te luisteren. Om door te vragen. Om niet alleen naar een voet te kijken, maar ook naar de persoon die eraan vastzit.
Dat klinkt misschien logisch, maar in de zorg staat tijd behoorlijk onder druk. Toch geloof ik dat juist een goed gesprek soms informatie oplevert die je tijdens een lichamelijk onderzoek niet kunt vinden.
Hoe ziet je dag eruit? Wat vraagt je werk van je lichaam? Sport je? Wandel je graag? Wat lukt niet meer? En misschien nog belangrijker: wat zou je graag weer wél willen kunnen?
Of, zoals ik het zelf graag zeg: wat beweegt iemand om te bewegen?
Vanuit die gedachte ben ik mijn eigen praktijk begonnen in Brummen. Maar daar bleef het niet bij.
In de jaren daarna ben ik ook gaan werken in Zelhem en vanuit daar in Hengelo Gelderland. Later kwamen daar Eerbeek en Apeldoorn bij.
Wat ik daar zelf bijzonder aan vind, is dat die uitbreiding niet simpelweg ontstond omdat ik op zoek was naar steeds meer locaties. Op verschillende plekken ben ik juist gevraagd door andere zorgverleners die zich herkenden in onze manier van werken.
Dat vind ik nog steeds een mooi compliment.
Blijkbaar spreekt onze visie niet alleen patiënten aan, maar ook andere professionals in de zorg: goed luisteren, breed onderzoeken, verder kijken dan alleen de plek waar het pijn doet en samenwerken wanneer dat nodig is.
De locaties kunnen verschillen, maar de manier waarop we willen werken blijft hetzelfde.
Een klacht staat niet altijd op zichzelf
Mijn manier van onderzoeken is in die 25 jaar natuurlijk ook veranderd.
Ik kijk naar voeten, staan, lopen, schoenen, gewrichten, spieren en de manier waarop iemand beweegt. Maar ik probeer vooral te ontdekken hoe verschillende factoren met elkaar samenhangen. Want stel dat iemand al maanden pijn heeft. Daardoor minder gaat wandelen, slechter slaapt en zich zorgen begint te maken. Dan kan dat ook invloed hebben op hoe iemand beweegt en hoeveel spanning iemand vasthoudt.
Andersom kan een beperking in een gewricht ervoor zorgen dat het lichaam ergens anders gaat compenseren. Daarom probeer ik verbanden te zien.
Tijdens het onderzoek kijk ik bijvoorbeeld of gewrichten voldoende kunnen bewegen en of er beperkingen zijn. Als dat passend is, kunnen we mobilisatietechnieken gebruiken om aan die beweeglijkheid te werken. Daarna kijken we opnieuw: wat verandert er?
Dat puzzelen vind ik nog steeds een van de leuke kanten van mijn vak.
Onderzoeken, iets proberen, opnieuw kijken en soms ontdekken dat
de oplossing ergens anders zit dan je in eerste instantie verwachtte.
De mens achter de klacht
In de loop der jaren ben ik dus ook meer aandacht gaan besteden aan wat er buiten de behandelkamer meespeelt.
Hoe ziet iemands dagelijks leven eruit? Zijn er spanningen? Wat vraagt het werk? Is er nog voldoende beweging en ontspanning? En wat is voor iemand eigenlijk belangrijk om weer te kunnen?
Niet omdat ik als podotherapeut ieder probleem moet oplossen. Zeker niet. Maar de persoon die bij ons binnenkomt, laat de rest van zijn leven natuurlijk niet bij de voordeur achter.
In bekende (oud Hollandse) uitdrukkingen zie je hoe taal lichaam en gevoel met elkaar verbindt. We hebben het over “je hakken in het zand zetten”, “ergens onder gebukt gaan” of “stevig in je schoenen staan”.
Voor mij betekent breed kijken vooral dat ik nieuwsgierig wil blijven naar de mens die tegenover me zit.
Gelukkig doe ik het niet alleen
Die manier van werken zie ik ook terug in ons team.
Minke kwam ooit bij ons binnen als stagiaire en koos later bewust voor onze kleine praktijk, juist vanwege de tijd en aandacht voor patiënten. Inge kwam bij ons werken en ook zij voelde zich aangesproken door onze bredere manier van kijken.
En dan hebben we natuurlijk Wendy, die de administratie en het secretariaat verzorgt. Wendy is bovendien mijn zus. Twee zussen in één praktijk dus. Daar moeten Minke en Inge ook maar mee uit de voeten kunnen. 😉
Wat ik belangrijk vind, is dat niet alleen onze patiënten zich gehoord voelen, maar mijn collega’s ook. Natuurlijk ben ik praktijkhouder. Dat betekent dat ik soms beslissingen moet nemen en knopen moet doorhakken. Maar binnen ons team wil ik dat iedereen zijn eigen kennis, ideeën en mening kan inbrengen.
Ieders stem telt!
Dat werd voor mij extra duidelijk toen Ruben, onze ‘media dude’, ons onlangs afzonderlijk interviewde.
Ik ben bewust als laatste gegaan. Ik wilde vooraf niet weten wat mijn collega’s hadden verteld en al helemaal niet dat mijn verhaal hun antwoorden zou beïnvloeden.
Juist daarom vond ik het mooi om achteraf te horen hoeveel overeenkomsten er in onze verhalen zaten. Je hoeft niet precies hetzelfde te zijn om wel vanuit dezelfde gedachte te werken.
Mijn vak stopt niet bij de deur van de behandelkamer
Wat in de loop van de jaren misschien wel het meest veranderd is, is de manier waarop ik mijn vakkennis inzet.
Natuurlijk werk ik nog steeds als podotherapeut in de behandelkamer. Daar ontmoet ik de mensen voor wie we het uiteindelijk allemaal doen. Maar daarnaast vind ik het ook leuk om bezig te zijn met de ontwikkeling van de zorg rondom die patiënt.
Zo zet ik mij als bestuurslid van PAZeo (Paramedici Apeldoorn-Zutphen en omstreken), in voor de positie en samenwerking van paramedische zorgverleners in onze regio. Ook ben ik actief betrokken bij Inwonerscollectief Brummen Gezond, waar verschillende partijen samen nadenken over gezondheid en zorg in onze omgeving.
Dat zijn misschien heel andere werkzaamheden dan een voetonderzoek uitvoeren, maar voor mij hebben ze veel met elkaar te maken. Ook daar probeer ik te ontdekken waar verbindingen liggen. Wie heeft welke kennis? Waar lopen mensen vast? Weten zorgverleners elkaar eigenlijk wel goed genoeg te vinden? En hoe voorkomen we dat iemand van het kastje naar de muur wordt gestuurd?
Mijn podotherapeutische achtergrond helpt daarbij. Door jarenlang met patiënten te werken zie je niet alleen wat er in een behandelkamer gebeurt, maar ook waar mensen in het zorgsysteem tegenaan kunnen lopen. En daar komt mijn behoefte om puntjes met elkaar te verbinden opnieuw goed van pas.
Samen de juiste zorg vinden
Want goede zorg betekent voor mij niet dat wij als podotherapeut alles zelf moeten willen oplossen.
Soms kan een fysiotherapeut, ergotherapeut, huisarts of andere zorgverlener iemand beter helpen. En soms hebben we elkaar juist nodig. Dan helpt het enorm wanneer we elkaar kennen en weten wat iemand kan betekenen. Wie doet wat? Waar ligt iemands expertise? Wanneer kunnen we samenwerken? En waar is een patiënt uiteindelijk het beste geholpen?
Dat verbinden gebeurt dus op verschillende niveaus. In de behandelkamer rondom één patiënt, tussen zorgverleners onderling en steeds vaker ook binnen regionale samenwerkingsverbanden.
Eigenlijk draait het steeds om hetzelfde: proberen de juiste lijntjes te leggen.
Podotherapie is in 25 jaar behoorlijk veranderd
Als ik terugkijk, is er veel veranderd in ons vak.
De voetzorg rondom diabetes heeft zich bijvoorbeeld ontwikkeld naar bredere medische voetzorg. We werken steeds meer samen met andere disciplines en de mogelijkheden binnen onderzoek en behandeling veranderen. Maar ook administratief en organisatorisch wordt er steeds meer van zorgverleners gevraagd.
Niet bij iedere ontwikkeling denk ik automatisch: hoera, wat fijn dat dit erbij is gekomen.
Sommige veranderingen vind ik goed, bij andere heb ik mijn vraagtekens. En dat lijkt me eigenlijk ook gezond. Een vak ontwikkelt zich niet doordat iedereen alles klakkeloos overneemt, maar ook doordat we kritisch blijven nadenken over wat werkelijk bijdraagt aan goede zorg.
De kern van podotherapie is voor mij ondertussen verrassend herkenbaar gebleven:
Iemand komt binnen met een probleem. Wij proberen te begrijpen waar dat probleem vandaan komt en wat nodig is om iemand verder te helpen. Alleen is mijn gereedschapskist groter geworden. En inmiddels gebruik ik die gereedschapskist dus niet alleen in de behandelkamer.
Podotherapie mag ook best een beetje leuk zijn
Via onze sociale media proberen we ondertussen kennis te delen over voeten, bewegen en podotherapie. Want laten we eerlijk zijn: podotherapie is misschien niet het meest sexy beroep dat er bestaat.
Gelukkig hebben we Ruben (de Media Dude) om daar iets aan te doen.
Met filmpjes, uitleg, oefeningen en af en toe wat humor proberen we te laten zien wat ons vak inhoudt. En als iemand dankzij een filmpje met een paar eenvoudige voetoefeningen zelf verder kan, vind ik dat alleen maar mooi.
Als iemand met onze informatie zelf verder kan, hoeft diegene daarvoor niet bij ons op consult te komen.
En twijfel je wél of je met een klacht iets moet? Dan hebben we juist daarom ons gratis inloopconsult: In tien minuten bespreken we kort je vraag en kijken we of de podotherapeut de juiste persoon is om je verder te helpen. Zo hoef je niet direct een volledig onderzoek te boeken om daarachter te komen.
Dat is de reden dat ik na 25 jaar nog steeds graag podotherapeut ben.
Na zo’n 25 jaar ziet mijn werk er dus anders uit dan toen ik begon. En eigenlijk is dat juist wat het voor mij leuk houdt.
De ene keer zit ik tegenover iemand en probeer ik een ingewikkelde bewegingsklacht te ontrafelen. Een andere keer denk ik met mijn team na over de toekomst van onze praktijk, overleg ik met andere zorgverleners of zet ik mijn kennis in voor een regionaal project. Het ene sluit het andere niet uit. Juist die afwisseling past bij mij. En uiteindelijk komt het steeds terug bij dezelfde nieuwsgierigheid die ooit begon bij die eerste likdoorn:
Wat is de reden dat dit gebeurt, hoe hangt het met elkaar samen en kunnen we iets doen waardoor het beter wordt?
Of dat nu gaat over een voet, een patiënt, onze praktijk of de samenwerking binnen de zorg. Er zijn nog genoeg puntjes om met elkaar te verbinden.
Heb je een vraag over je voeten of klachten bij het staan of bewegen? Neem gerust contact met ons op. We werken vanuit verschillende locaties en kijken graag samen wat voor jou een passende volgende stap is.
Twijfel je of je bij de podotherapeut aan het juiste adres bent? Dan kun je ook gebruikmaken van ons gratis inloopconsult.
Wil je niet alleen het verhaal lezen, maar ook de sfeer, de nuance en de verhalen eromheen meekrijgen? Bekijk dan het volledige interview op YouTube.
En ben je zelf patiënt, collega of zorgverlener? Dan ben ik benieuwd: Wat vind jij belangrijk in goede zorg? Laat het gerust achter in de reacties.
Wandelen met Pasen
Wandelen met Pasen klinkt super. Even naar buiten, frisse lucht en lekker in beweging. De dagen worden langer, de zon laat zich weer zien en we krijgen vanzelf meer zin om eropuit te gaan.
Maar… is je lichaam daar eigenlijk al klaar voor?
Veel mensen komen net uit hun “winterslaap”. We hebben minder bewogen, zijn misschien wat stijver en ineens maken we langere wandelingen. Klinkt herkenbaar? Dan is het goed om even stil te staan bij wat je lichaam nodig heeft.
Waarom wandelen met Pasen zo goed voor je is
Wandelen met Pasen is niet alleen gezellig, het is ook een fijne manier om weer in beweging te komen. Je helpt je lichaam om rustig op gang te komen na de winter.
Het zorgt ervoor dat:
- je conditie weer wordt opgebouwd
- je spieren en gewrichten soepeler worden
- je hoofd wat rustiger wordt
Even een frisse neus halen doet vaak meer dan je denkt. En met een voorjaarszonnetje voelt alles net wat lichter. Een goed begin is het halve werk.
Wandelen met Pasen: let op dat je niet te snel te veel doet
Juist rond Pasen zien we vaak dat mensen enthousiast beginnen. Je hebt er zin in, het weer zit mee en voor je het weet loop je veel verder dan je gewend bent.
En dan protesteert je lichaam.
Klachten zoals pijn onder de voet, stijve kuiten of blaren kunnen zomaar ontstaan. Niet omdat wandelen verkeerd is, maar omdat de belasting ineens te groot wordt.
Wandelen met Pasen mag best een beetje uitdaging geven, maar het moet wel prettig blijven voelen.
Wandelen met Pasen zonder klachten: zo pak je het aan
Wil je lekker kunnen blijven lopen zonder gedoe? Dan helpen deze eenvoudige tips:
Begin rustig
Kies liever voor een kortere wandeling en bouw het op. Je hoeft niet meteen kilometers te maken.
Draag schoenen die je kent
Nieuwe schoenen zijn verleidelijk, maar niet ideaal voor een lange wandeling. Ga voor schoenen die al lekker zitten.
Luister naar je lichaam
Voel je ergens spanning of vermoeidheid? Neem dat serieus. Je lichaam geeft signalen niet voor niets.
Neem af en toe een pauze
Even zitten of rustig bewegen kan al veel verschil maken.
Loop je eigen tempo
Je hoeft niemand bij te houden. Samen wandelen kan ook prima als iedereen zijn eigen ritme volgt.
Merk je tijdens het lopen dat je lichaam signalen geeft of dat het ergens onprettig voelt? Blijf er niet mee rondlopen, we kijken graag met je mee. Neem gerust contact met ons op.
Teamdag bij Aandacht voor Lopen: groeien als mens én als team
Vrijdag 20 maart 2026 hebben wij een teamdag bij Aandacht voor Lopen. Voor ons is dat geen vrije dag, maar juist een moment om stil te staan bij hoe we werken en hoe we blijven ontwikkelen. Zowel persoonlijk als met elkaar.
Want uiteindelijk begint goede zorg bij de mensen die het geven.
Even uit de dagelijkse flow
In de praktijk zijn de dagen vaak goed gevuld. Je gaat van afspraak naar afspraak en tussendoor loopt alles door: overleg, administratie en afstemming met andere zorgverleners. Juist daarom plannen we bewust dit soort momenten in. Even uit de dagelijkse flow, om te kijken naar het grotere geheel.
Wie zijn we als team?
Waar liggen ieders kwaliteiten?
En hoe kunnen we die nog beter inzetten in de zorg voor onze cliënten?
En hoe dan?
Door daar samen bij stil te staan, ontstaat er meer inzicht. In jezelf, maar ook in elkaar. En dat helpt ons om jou uiteindelijk beter te kunnen helpen.
De puzzel ligt er, nu het beeld nog scherper
Met ons huidige team voelt het alsof de puzzel compleet is. En dat geeft rust. We hebben nu een team dat goed met elkaar kan werken en waarin ook ruimte is voor gezelligheid. Tegelijkertijd merken we dat het waardevol is om nog beter zicht te krijgen op ieders kwaliteiten.
De puzzel ligt er, maar het beeld mag nog wat scherper worden.
Wie pakt makkelijk de regie?
Wie is juist sterk in het luisteren en aanvoelen?
Wie ziet snel verbanden of denkt analytisch?
Als je dat van elkaar weet, kun je daar in de praktijk ook bewuster gebruik van maken. En dat komt de kwaliteit van de zorg ten goede.
Werkdruk in de zorg: het hele plaatje
De werkdruk in de zorg is hoog. Dat is geen verrassing.
Wij kiezen er bewust voor om voldoende tijd en aandacht te houden voor onze patiënten. Dat betekent soms dat we minder patiënten op een dag zien dan misschien zou kunnen. Maar voor ons gaat goede zorg niet alleen over het aantal afspraken. Er komt naast de directe zorg ook veel meer bij kijken: overleg, administratie, contact met andere zorgverleners en blijven ontwikkelen als professional.
Het hele plaatje bepaalt uiteindelijk hoe de zorg eruitziet. Juist daarom is het belangrijk dat we als team goed op elkaar afgestemd zijn. Zodat het niet alleen druk is, maar ook overzichtelijk en werkbaar blijft.
Zorg blijft in ontwikkeling
De zorg verandert continu. Er wordt steeds meer gekeken naar hoe zorgverleners beter kunnen samenwerken, ook over de grenzen van hun eigen vakgebied heen. Het doel daarvan is dat je als patiënt sneller op de juiste plek terechtkomt. Met minder schakels, duidelijkere lijnen en minder zoeken naar de juiste hulp. Veel van deze ontwikkelingen spelen zich nog vooral achter de schermen af. In de praktijk merk je daar meestal weinig van.
Voor ons betekent het dat we blijven kijken naar onze eigen manier van werken. Hoe kunnen we de samenwerking verbeteren? Hoe houden we het overzicht? En hoe zorgen we dat jij zo goed mogelijk geholpen wordt? Daar helpt een teamdag als deze bij. Niet omdat alles in één dag verandert, maar omdat je een basis legt om samen verder te bouwen.
Wat betekent dit voor jou?
Misschien merk je er niet direct iets van dat wij een teamdag hebben. (Tenzij je nèt toevallig vandaag belt voor het maken van een afspraak, of ons een mailtje stuurt… )
Wat je wél merkt, is dat we als team steeds beter op elkaar ingespeeld raken. Dat we weten wat we aan elkaar hebben en dat we samen kijken naar wat jij nodig hebt. Zodat jij niet hoeft te zoeken, maar geholpen wordt op een manier die bij je past.
Blijven ontwikkelen
Voor ons is zo’n dag geen eindpunt, maar onderdeel van een proces. Blijven kijken, blijven leren en blijven bijstellen waar nodig.
Heb je klachten tijdens het lopen of staan? Of ben je benieuwd wat wij als podotherapeut voor je kunnen betekenen? Je bent van harte welkom in de praktijk. Neem gerust contact met ons op, we staan maandag 23 maart weer voor je klaar. Dan kijken we samen wat jij nodig hebt om weer prettig en met vertrouwen te bewegen.
aandachtvoorlopenHeb je regelmatig zware benen aan het einde van de dag? Opgezette enkels of een vermoeid gevoel in je onderbenen? Dan vraag je je misschien af wat de oorzaak is van die zware benen. Goed nieuws: je lichaam is een slim systeem. En vaak ligt de oorzaak van zware benen niet in “iets dat stuk […]
AandachtvoorLopenMet trots verwelkomen we Inge bij Aandacht voor Lopen, een betrokken podotherapeut die precies past bij wie wij zijn en hoe wij werken.
Soms ontmoet je iemand waarvan je meteen voelt: dit klopt…!!
Dat gevoel hadden wij toen Inge, onze nieuwe podotherapeut, ons team bij Aandacht voor Lopen kwam versterken. Haar manier van werken, haar betrokkenheid en de aandacht die zij heeft voor zowel cliënten als collega’s sluiten precies aan bij hoe wij als team werken.
Inge voelt als de schakel die ons team compleet maakt. Door haar komst vallen kennis, aandacht en samenwerking nog beter op hun plek. Dat merk je in het team en dat ga je straks ook ervaren in de behandelkamer.
Ze stelt zich hieronder graag zelf aan je voor. In haar eigen woorden. Want juist daarin hoor je wat haar drijft en waarom zij zo goed past bij Aandacht voor Lopen.
“Vroeger wilde ik later ‘hulpje’ worden”
Hee hallo,
Via deze weg wil ik me graag aan je voorstellen. Zodat je alvast een idee krijgt wie ik ben en wat ik belangrijk vind. Want ik ontmoet je graag in de praktijk.
Ik weet nog goed dat ik op de basisschool in een vriendenboekje schreef dat ik later ‘hulpje’ wilde worden. Bij mijn jongste zoon heet dat nu de Super Kanjer. En als je ziet hoe trots hij is wanneer hij dat mag zijn, dan snap je meteen waar het over gaat. Vertrouwen krijgen. Gezien worden. Gewoon jezelf mogen zijn.
Ik denk dat ik toen al bedoelde: mensen helpen met iets waar ik goed in ben. Wat dat precies zou zijn, wist ik toen nog niet.
Podotherapie als logisch vervolg
Na de havo ben ik direct podotherapie gaan studeren. Op mijn 21e was ik klaar en ging ik aan het werk. In de jaren daarna heb ik veel ervaring opgedaan en verschillende cursussen gevolgd, zoals medical tapen en manuele therapie.
Twee jaar geleden volgde ik een vierdaagse cursus die echt iets in beweging zette. Mijn hart ging er sneller van kloppen. Vooral de open, onderzoekende houding sprak me aan. Zonder oordeel. Intuïtief werken. Aansluiten bij wat iemand zelf ervaart.
Ik heb zelf ervaren hoe waardevol het is als alles wat je voelt er gewoon mag zijn. Dat het niet meteen opgelost hoeft te worden. Dat je soms verder komt door juist even stil te staan en achter het gedrag te kijken.
Samen ontdekken wat bij jou past
Mijn doel is dat jij begrijpt en ervaart hoe jouw lichaam werkt. Dat we samen onderzoeken wat bij jou past. Ik gun ieder mens ondersteuning die echt aansluit. En ik geloof dat als je je eigen lichaam beter leert kennen, je meer rust ervaart en gezonder en gelukkiger kunt leven.
In mijn werk bij Aandacht voor Lopen ontmoet ik je graag zoals je bent, met alles wat je meebrengt. Of je nu al langere tijd klachten hebt of net begint te voelen dat iets niet meer klopt, we kijken samen wat jouw lichaam nodig heeft. Voel je dat dit bij je past? Dan ben je van harte welkom in de praktijk. Ik ontmoet je graag.
Waarom zij zo goed bij ons past
Bij Aandacht voor Lopen werken we met aandacht voor het hele verhaal. Niet alleen voor je voeten, maar voor jou als mens. Inge sluit daar naadloos op aan in haar manier van kijken, luisteren en onderzoeken. Ze neemt de tijd, stelt de juiste vragen en helpt je begrijpen wat jouw lichaam nodig heeft om beter te kunnen bewegen.
Wat haar zo goed laat passen binnen ons team, is dat haar rustige, betrokken manier van werken mooi aansluit bij onze gezamenlijke visie. Binnen Aandacht voor Lopen vullen we elkaar aan, ieder met onze eigen expertise en persoonlijkheid. Juist door die samenwerking kunnen we jou begeleiden op een manier die past bij wie jij bent en wat jouw lichaam nodig heeft.
Herken je jezelf in het verhaal van Inge, of ben je benieuwd welke podotherapeut het beste bij jou past? Op onze teampagina stellen we ons graag aan je voor, zodat je bewust kunt kiezen wie jou het prettigst begeleidt. Natuurlijk ben je van harte welkom in onze praktijk. We nemen de tijd, denken met je mee en zoeken samen naar wat jou helpt om weer fijner en met vertrouwen te bewegen.
Wil je een afspraak maken of heb je eerst een vraag? Neem gerust contact met ons op.
